คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดหมายเลขแดงที่ อ.247/2553

คดีนี้ปรากฎข้อเท็จจริงว่าอธิบดีกรมวิชาการ(เดิม) ผู้ถูกฟ้องคดี(ปัจจุปันคือ เลขาธิการ 

กพฐ.) ได้มีคำสั่งที่ 36/2543 ลงวันที่ 3 ก.พ.43 ให้ผู้ฟ้องคดีกับพวกชดใช้ค่าเสียหาย 

เนื่องจากครั้นผู้ฟ้องคดีดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกองคลัง กรมวิชาการ ได้เบิกจ่ายเงิน

ตามสัญญาจ้างทำแถบบันทึกภาพพร้อมเสียงให้แก่บริษัท ก ทั้งที่ทราบว่าบริษัท ก ได้โอน

สิทธิเรียกร้องในเงินตามสัญญาให้แก่ธนาคารแล้ว โดยกรมวิชาการ ผู้ถูกฟ้องคดี ได้ฟ้องคดี

ต่อศาลแพ่งและศาลได้พิพากษาให้บริษัท ก ชดใช้เงินคืนให้แก่กรมวิชาการฯ แต่บริษัท ก 

มิได้ชดใช้เงินให้ตามคำพิพากษา ถือได้ว่าผู้ฟ้องคดีกับพวกปฎิบัติหน้าที่ด้วยความประมาท

เลินเล่ออย่างร้ายแรงเป็นเหตุให้ทางราชการได้รับความเสียหาย ผู้ฟ้องคดีเห็นว่า คำสั่งดัง

กล่าวเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และการที่กรมวิชาการ ผู้ถูกฟ้องคดีแจ้งให้ผู้ฟ้องคดี

ว่า ให้นำเงินไปชดใช้ภายใน 7 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือ หากไม่ชำระผู้ถูกฟ้องคดีจะใช้

มาตรการบังคับทางปกครองโดยยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดี เป็นการกระทำที่ไม่

ชอบด้วยกฎหมายตามหนังสือลงวันที่ 29 พ.ย.47 เนื่องจากผู้ถูกฟ้องคดีได้ฟ้องผู้ฟ้องคดีกับ

พวกให้ชดใช้เงินต่อศาลแพ่งและศาลแพ่งได้พิพากษายกฟ้องเพราะขาดอายุความฟ้องคดี 

โดยคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ย่อมเห็นได้ว่าผู้ถูกฟ้องคดีประสงค์จะ

นำกรณีพิพาทนี้ให้ศาลยุติธรรมพิจารณาแล้ว ผู้ถูกฟ้องคดีจึงไม่สามารถใช้มาตรการบังคับ

ทางปกครองได้อีก ทั้งหนังสือแจ้งเตือน ลงวันที่ 29 พ.ย.47 นั้น ถือเป็นคำสั่งทางปกครอง แต่

ผู้ถูกฟ้องคดี มิได้แจ้งสิทธิอุทธรณ์ อย่างไรก็ตาม ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์หนังสือดังกล่าว

ต่อผู้ถูกฟ้องคดี และผู้ถูกฟ้องคดี ได้มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์แล้ว ขอให้ศาลมีคำพิพากษาเพิก

ถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 36/2543 และเพิกถอนการพิจารณาอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดี 

รวมทั้งเพิกถอนการใช้มาตรการบังคับทางปกครอง กับให้ศาลมีคำสั่งทุเลาการบังคับทาง

ปกครองไว้ชั่วคราว

         ดคีนี้ศาลปกครองชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า คำฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งที่ 36/2543

เป็นกรณีที่ผู้ฟ้องคดีนำคดีมาฟ้องเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาการฟ้องคดี ส่วนคำขอทุเลาการ

บังคับตามคำสั่งทางปกครอง ก็ไม่ปรากฎข้อเท็จจริงว่า หากผู้ถูกฟ้องคดีใช้มาตรการบังคับ

ทางปกครองแล้วจะทำให้ผู้ฟ้องคดีเกิดความเสียหายอย่างไร คำขอทุเลาฯ จึงยังไม่มีข้อ

เท็จจริงเพียงพอที่รับรับไว้พิจาณาได้ ศาลปกครองชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องในข้อหาที่ขอ

ให้เพิกถอนคำสั่งที่ 36/2543 ไว้พิจารณา และมีคำสั่งไม่รับคำขอทุเลาการบังคับทาง

ปกครองฯ  แต่ให้รับฟ้องในข้อหาให้เพิกถอนการพิจารณาอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีตาม

หนังสือ ลงวันที่ 29 พ.ย.47 และขอให้เพิกถอนการใช้มาตรการการบังคับทางปกครองไว้

พิจารณา

        และมีคำพิพากษาว่า กรมวิชาการ ผู้ถูกฟ้องคดี  สามารถใช้มาตรการบังคับทาง

ปกครองโดยการยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีได้  แม้ว่าผู้ถูกฟ้องคดีจะนำกรณีพิพาท

ไปฟ้องศาลยุติธรรมก็ตาม ส่วนหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระเงิน ลงวันที่ 29 พ.ย.47 ของกรม

วิชาการ ผู้ถูกฟ้องคดีนั้น มิใช่คำสั่งทางปกครองที่จะต้องแจ้งสิทธิ์อุทธรณ์ จึงเป็นการกระทำ

ที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว

        ศาลปกครองสูงสุดพิจารณาแล้วเห็นว่า คำสั่งศาลปกครองชั้นต้นที่ไม่รับคำฟ้องขอให้

เพิกถอนคำสั่งกรมวิชาการที่ 36/2543 ไว้พิจารณา เนื่องจากยื่นฟ้องพ้นกำหนดเวลาเก้าสิบ

วันนับแต่วันที่รู้หรือควรรู้ของผู้ฟ้องคดี และผู้ฟ้องคดีมิได้คัดค้านคำสั่งดังกล่าว คำฟ้องข้อหา

นี้จึงถึงที่สุด ส่วนหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระเงิน ตามหนังสือลงวันที่ 29 พ.ย.47 ว่าตามที่ได้มี

คำสั่งที่ 36/2543 แจ้งให้ชำระเงินนั้น ท่านไม่ได้ชำระ จึงขอเตือนให้ชำระอีกครั้ง หากไม่

ชำระจะใช้มาตรการทางปกครองฯ นั้น เห็นว่าหนังสือดังกล่าวเป็นเพียงหนังสือเตือนตาม

มาตรา 57 วรรคหนึ่ง  อันเป็นขั้นตอนการปฎิบัติของเจ้าหน้าที่ก่อนใช้มาตรการบังคับทาง

ปกครองเท่านั้น จึงไม่เป็นคำสั่งทางปกครอง และการที่ศาลยุติธรรมยกฟ้องเพราะเหตุขาด

อายุความนั้น ไม่มีผลทำให้ไม่สามารถใช้มาตรการทางปกครองได้ เพราะไม่มีบทบัญญัติ

ในกฎหมายใดห้ามมิให้ใช้มาตรการทางปกครองในกรณีหากมีการฟ้องคคีต่อศาลยุติธรรม

........................

บทสรุป 

               เมื่อมีคำสั่งทางปกครองแล้ว  เจ้าหน้าที่มีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการทาง

ปกครองเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งได้ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน โดยเจ้าหน้าที่

ผู้ทำคำสั่งนั้นเอง หรือผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ หรือผู้มีอำนาจพิจารณาวินิจฉัยความถูก

ต้องของคำสั่ง ตามมาตรา 56 วรรคหนึ่ง  การฟ้องคดีต่อศาล หามีผลทำให้เจ้าหน้าที่  ไม่

สามารถใช้มาตรการทางปกครองได้